Reflection Paper on I-Witness: "Mga Anak ng Pugad Lawin"

 By Jan Emmy Julve

Hindi ako naniniwala sa kasabihang, “Nasa iisang banka lang tayo.” Sa halip, naniniwala ako na tayong lahat ay nasa isang malaking karagatan, ngunit mayroon tayong iba't ibang mga bangka. Ang iba ay nasa mga yate, ang iba naman ay nasa mga malalaking barko, ngunit ang iba ay nasa balsa at naka-kapit sa ibang mga bangka, halos malulunod na. Minsan nga, walang gustong tumulong. Hinahayaan lang silang tangayin sa mga malalakas na agos ng mga alon.

Ilang beses ko nang napanood ang dokumentaryo na ito, pero sa tuwing napapanood ko ito, naiiyak ako. Ang panonood ng dokumentaryong ito ay nakapagtanto sa akin kung gaano ako kaswerte sa lahat ng mayroon ako. Maswerte ako na nakakakain ako ng tatlong beses sa isang araw. Maswerte ako sa pamilya ko dahil binibigyan nila kami ng kapatid ko lahat ng kinakailangan namin para mabuhay ng payapa at walang inaalala. 

Maraming aral ang nakukuha ko sa dokumentaryong ito. Isa doon ay ang paghahalaga sa  mga maliliit na mga bagay sa ating buhay dahil ang ilang mga tao ay hindi kayang magkaroon ng mga tinatawag na maliliit na bagay na mayroon tayo. Ang mga bagay na mayroon sila ay hindi nga kalahati sa mga bagay na mayroon tayong mga masuwerteng tao. 

Nang sabihin ng malnourished na batang iyon na gusto niyang maging doktor ay naging malungkot ako. Sa kabila ng kanyang sakit na nakakaapekto sa kanyang katawan, hindi ito nakaapekto sa paraan ng kanyang pag-iisip at nangangarap siyang malaki at pinangarap niyang maging isang doktor. 

Nais ko na ang dokumentaryong ito ay patuloy na maipaunawa sa mga taong may pribilehiyo na gamiting ang kanilang pribilehiyo sa mga mabubuting bagay. 

"Ano man ang sakit ng lipunan, bata ang tiyak na unang makakaramdam." Ito ako pinaka gusto kong kasabihan sa dokumentaryo. Bihira akong umiyak pero sa tuwing naririnig ko ang linyang ito ay tumutulo ang luha ko. Kakaunti lang ang alam ng mga bata sa mundo ngunit sila ang higit na nagdurusa. Ang mga bata ang pinaka-bulnerable sa lipunan, kailangan nila ang ating proteksyon. Sila ang pag-asa ng ating kinabukasan at dapat natin silang alagaan.